De damschreeuwer
Op mijn Dam stond een man door een megafoon te schreeuwen dat Hitler zijn klus had moeten afmaken. Daarna vergeleek hij Joden met kanker en riep hij op om ze te bestralen. Een schoolvoorbeeld van racisme, discriminatie, het aanzetten tot geweld en de verheerlijking van de Holocaust.
De politie stond erbij. En keek ernaar.
Ik herken dit. Ik heb dit eerder gezien: de afbrokkelende normen, de verschuivende moraal, de valse beschuldigingen, het uitblijven van actie en gezag. De parallellen met mijn eigen donkere geschiedenis zijn niet subtiel, ze zijn pijnlijk herkenbaar.
Het echte gevaar is niet wat we zien. Het is wat we niet zien.
Wat ik zie is een dubbele standaard. Islamitische haat op de Dam: toegestaan. Joodse en Israëlische artiesten in Amsterdam: gecensureerd, geweerd, monddood gemaakt. Haatmarsen worden bedekt met de mantel der liefde. Ongefundeerde bloedsprookjes worden herhaald totdat ze doorgaan voor feiten. En wie hiertegen iets inbrengt, krijgt het stempel extreemrechts.
Maar wat ik niet zie, is minstens zo verontrustend. Het is de ambtenaar die op een ochtend een dossier opent over een Joodse liefdadigheidsinstelling, niet omdat de wet het vereist, maar omdat de politieke wind het toestaat. Het zijn de personen met sympathie voor anti-Israëlische doelen die worden geplaatst in gevoelige posities binnen onze publieke instellingen en die, eenmaal verschanst, elk stadsbestuur overleven.
En dan is er het gelijkheidsbeginsel. Dat beginsel dat ooit het fundament was van onze rechtsstaat. Het is niet plotseling afgeschaft. Het is langzaam uitgehold door een agressieve, activistische minderheid, door gebrek aan gezag en verontwaardiging, en door angst voor confrontatie en escalatie.
Ik hoor mijn bestuur spreken. Gecultiveerde afschuw in holle frasen. Symbolische retoriek. En de stille hoop dat ook deze schandvlek snel vervaagt.
Maar ze vervaagt niet. Niet zolang er op mijn Dam geschreeuwd wordt en wij zwijgen.
Terug naar het blog → Over IDF →