Schaduw en de stad

Er was eens, niet zo heel lang geleden, in een stad niet ver hiervandaan…

Daar woont in een kasteel der democratie aan de Amstel, de Stopera, het hoofd van mijn bestuur. Jij zou mijn warme burgermoeder moeten zijn, maar je gedraagt je als een laffe burgestiefmoeder. Jij gebruikt mijn naam als jouw bühne, mijn straten als jouw decor, en mijn aanzicht als het spiegelbeeld van jouw eigen morele verhevenheid.

Maar goed, laat me beginnen met je te danken voor al je ‘zorgen’.

Dank je voor je uitzicht op mijn Dammonument. Drie keer beklad, maar je was niet boos, alleen teleurgesteld. Een echte gerechtelijke procedure? Welnee, een minimale bijdrage aan de schoonmaakkosten was kennelijk voldoende voor de lieve vrede.

Dank je voor je aanzicht bij de opening van het Holocaustmuseum. Genodigden mochten door een menselijke haag van haatschreeuwers naar binnen. Verschillende groepen lekker dicht bij elkaar gebracht; inclusie in zijn puurste vorm.

Dank je voor je vergezicht op mijn twee grote universiteiten: gapende gaten in de gevels en barricades voor de ingangen alsof het een oorlogsgebied is. Dankzij jouw terughoudende houding is antisemitisme daar gemeengoed geworden en worden pro-Palestijnse terreurpropaganda en vernielingen goedgepraat. Niemand verantwoordelijk gesteld en de schadepost van miljoenen euro’s vergoed door de belastingbetaler; jouw mecenas.

Dank je voor je inzicht toen Joden in mijn straten werden opgejaagd, aangevallen en gedwongen hun paspoort te tonen. Want die arme straatterroristen die op jodenjacht gingen voelden zich immers zo bedreigd, dat jij hun pijn kon doorzien; met alle respect.

Dank je voor je toezicht en de oorverdovende stilte toen het Concertgebouw de Israëlische voorzanger Shai Abramson cancelde voor een Chanoekaconcert. Die stilte interpreteer ik maar als stilzwijgende goedkeuring.

Dank je voor je omzichtigheid bij de brandbom die naar een Joodse school werd gegooid. Een geruststellende standaardsoundbite voor de bühne, en daarna wachten we nog steeds geduldig op een vervolg(ing).

Dank je voor je vooruitzicht met het kinderboek “Feest in Amsterdam”. Alvast maar een feestje zonder de Joden. Misschien over 750 jaar nog een keer proberen.

Dank je voor je onzichtbaarheid bij IDFA, dat zwaar gesubsidieerde festival. Fijn voor de documentairemakers. Dat het platform tegelijk dienstdoet voor antisemitische boycots en terroristische propaganda is kennelijk een bijkomstigheid. Hetzelfde geldt voor De Balie en Pakhuis De Zwijger: netjes judenrein gehouden onder jouw stilzwijgen.

Ik begrijp dat je niet overal je aandacht bij kunt houden. Een begrotingstekort van tien miljard glipt er wel eens tussendoor. Maar dient mijn stad eigenlijk nog wel jouw inwoners, of dient de stad enkel jouw eigen ijdelheid? Je focus op een landstrook een paar duizend kilometer verderop eist blijkbaar alle energie op van mijn burgestiefmoeder.

Je manier om mensen bij elkaar te brengen bestaat vooral uit het centraal stellen van kleine, luide haatgroepen, voor hen te buigen en te accepteren wat zij de stad aandoen. Je zalvende woorden laten stinkende wonden achter. Je laat mijn straten vervuilen met haatmarsen en mijn aanzicht is verminkt met verkrachtersvlaggen en terrorismeverheerlijking. Elke dag vraag je jezelf in de spiegel: “Spiegeltje, spiegeltje aan de wand, wie is de meest deugdzame burgemeester van het land?” Maar opnieuw wordt je ijdelheid gekrenkt door de rauwe realiteit. Is het al tijd voor de giftige appel?

Terwijl mijn zeven dwergen van de stad omkomen in een afvalberg, stikken in regeltjes en straatterreur ondergaan onder het mom van jouw verdraagzaamheid.

Je denkt waarschijnlijk dat deze post over jouw gaat…

Hoor het ook eens van een ander...