Postmensen

Iedere ochtend zie ik ze weer. Nog voor mijn terrassen ontwaken en de eerste toeristen verdwaasd door mijn straten dwalen, zwermen ze uit hun depots als bijen uit een korf. Niet op zoek naar nectar, maar naar adressen. Mijn straten zijn hun bloemenveld, mijn huisnummers hun kompas.

Postbezorgers behoren tot mijn meest onderschatte bewoners. Ze kennen mij niet van ansichtkaarten, maar van portieken, achterommetjes en klemmende brievenbussen. Ze lezen mijn wijken zoals een ander een boek leest.

Het zijn voordeurfilosofen. Geen mens vertelt zo veel over zichzelf zonder een woord te zeggen als via zijn voordeur. Een glimmend gepoetste klopper, een afbladderende verflaag, een scheve huisnummerplaat, kinderlaarsjes op de stoep, een sticker die iedereen welkom heet of juist iedereen buiten houdt. Achter iedere deur schuilt een verhaal, maar de postbezorger weet dat sommige deuren er alleen zijn om aan te kloppen, niet om doorheen te kijken.

Hun opdracht is geschreven: de brief moet worden bezorgd. Ze dragen hun vracht zoals de kameel van Zarathoestra zijn last door de woestijn droeg: zonder te klagen over het gewicht, en zonder zich de vraag te stellen waarom. Eerst dragen, dan verder.

Wat mij misschien nog het meest ontroert, is hun onpartijdigheid. Ze brengen een liefdesbrief en een belastingaanslag met evenveel zorg. Een geboortekaartje en een rouwkaart glijden door dezelfde brievenbus. Een sollicitatiebrief, een aanmaning, een verjaardagskaart van een vergeten vriend; voor de bezorger zijn het allemaal slechts boodschappen die hun bestemming verdienen. Niet omdat de inhoud gelijk is, maar omdat de afzender erop vertrouwt dat ze aankomen.

In een tijd waarin iedereen zich geroepen voelt om eerst te oordelen en pas daarna te luisteren, koester ik deze loyale leeuwen. Ze dragen verhalen zonder ze zich toe te eigenen, verbinden mensen die elkaar misschien nooit zullen ontmoeten en herinneren mij eraan dat de waarde van een boodschap niet wordt bepaald door degene die haar bezorgt.

Misschien zijn het daarom wel mijn stilste kinderen. Ze laten nauwelijks sporen achter, behalve een zachte klik van de brievenbus en de wetenschap dat ergens, achter een voordeur, een verhaal verder kan.

Hoor het ook eens van een ander...