Hartverwarmend
In mijn hart word ik elke ochtend getroffen door een stekende pijn. Een strontkar met vuige vaandels spreidt zijn haatvolle, propagandistische koopwaar uit over mijn keien. Een speaker kotst, in een dodelijk monotone computerstem, leugens en verdraaide waarheden uit.
Dag in, dag uit word ik gemarteld door deze zieke geest. Dit lege, nutteloze figuur klampt zich angstvallig vast aan een gore routine door mij te pijnigen.
Geen enkele hulp vanuit mijn bestuur. Onder een stinkende mantel van suïcidale empathie wordt deze etterende ontsteking ontzien. Zachte heelmeesters maken stinkende wonden; deze wonden zijn bacterie-geïnfecteerde ontstekingen geworden.
Zoals vuil vuil aantrekt, groeien ze en laten diepe littekens achter. Het koudvuur woekert door mijn straten en is de voedingsbodem geworden voor andere bacillen en bacteriën.
Tot gisteravond.
Toen baande zich een warme wind een weg door mijn kille steegjes, over mijn schuimende grachten en door mijn donkere krochten. Een helder, warm licht scheen in mijn hart, schitterde op de keien en belichtte mij van mijn mooiste kant. Een groot feest van liefde en licht: dansend, zingend en met volle overgave luisterend. Een enorme vlag werd als een warme deken over mij uitgerold en golfde als een helderblauwe zee uit een ver, mooi land.
Ik vergeet even mijn dagelijkse pijn, de idioten die mijn leven zuur maken en het falende bestuur dat mijn gemoed verdoezelt. Voor even heb ik het gevoel dat ik het er weer tegenaan kan, dat er licht is aan het eind van de tunnel. Nieuwe hoop. Een mogelijke genezing tegen deze diep gezaaide kanker.
Ik geniet en hoop dat deze warme gloed nog lang blijft hangen, en denk aan de woorden van een groot artiest:
I could feel its moral quality — how this singular force has the capacity to repair the world with its goodness. It is a form of human activity that radiates goodness, working its way through the crowd and into the world as a reparative, cosmic force, improving matters, keeping the devil at bay.
Nick Cave — The Red Hand Files