Beestenboel in Amsterdam
De grootste vervuiling in de stad is niet het opgestapelde huisvuil, de opengetrokken vuilnisbakken of de plastic-soep in de grachten. Het is het virus verspreidende rattenleger, hordes vernielende studenten ongedierte en socialistische bloedzuigers van de culturele instanties. Amsterdam is een vuilnisbelt van vaandels, in vodden verpakte domme drammers en vervuilende sticker plakkers.
De Palligaai
Laten we beginnen met deze vrij nieuwe verschijning. Dit stuk ongedierte maakt een snelle opkomst en lijkt ooit met de beste bedoelingen geïntroduceerd door een aantal antisemitische dierenliefhebbers. Hij is inmiddels volledig geïntegreerd in het Amsterdamse straatbeeld.
Een oorverdovend gekrijs weerklinkt door de straten, terwijl groen, wit en rode puntige snavel het straatbeeld bevuilt. Dit is de Palligaai, aldus Midas. Hij uit zich met onzinnige kreten, vergelijkbaar met een kip zonder kop die wild met zijn vleugels fladdert als vlaggen. Hij wordt beschreven als valselijk verongelijkt, hypocriet, verwilderd en agressief, doof en blind voor de realiteit.
Deze haatvogel wordt beschouwd als uitermate dom en agressief en vormt groepen die parken, pleinen en straten terroriseren. De Palligaai vindt in Amsterdam een ideaal klimaat en wordt ondanks zijn terroristische, verstorende gedrag met de mantel der liefde bedekt.
De Fatrat
De rat kennen we natuurlijk allemaal, gaat Midas verder. Historisch berucht als brenger van de zwarte pest naar Europa, snelt hij met zijn zwarte pels over straten en houdt hij zich op in groepen op donkere plekken als een rattenkoning.
Deze dieren leven in sociale structuren, vaak gekenmerkt door een dominant mannetje dat een harem van vrouwtjes en ondergeschikte mannetjes leidt. Alternatieve sociale formaties omvatten groepen die uitsluitend uit vrouwtjes bestaan, of gemengde groepen met gecastreerde mannetjes. Hun gedrag is vaak agressief en luidruchtig, waarbij hun zelfingenomenheid dient als een beschermende laag tegen de angst en verwarring die zich in hun kleine schedels afspeelt.
De rat ervaart zichzelf als een slachtoffer, overtuigd dat iedereen hem haat, wat op zijn beurt zijn eigen haat jegens anderen voedt. Hij gelooft dat de aanval de beste verdediging is, terwijl hij op zijn achterste poten staat en kwaadaardig sissend. Dit resulteert in een eindeloze cyclus van vooroordeel en rolbevestiging.
De grijze muis
De grijze muis laat alles over zich heenkomen, angstig duikt zij weg, zelfs wanneer haar leefomgeving volledig wordt afgebroken. Zij kruipt naar de plek waar zij denkt nog een graantje mee te kunnen pikken. Midas verwijst naar de “grote piepende meerderheid”, die weliswaar niet hoorbaar is, maar wel overal aanwezig is. Zij observeren de gebeurtenissen in hun omgeving, piepen af en toe, maar blijven toch het liefst in hun holletje.
De stille muis is zich er vaak van bewust dat de omgeving waarin zij leeft volledig wordt afgebroken. Zij prevelt tegen zichzelf dat alles goed komt en hoopt dat de grote boze wereld zich aan haar zal voorbijtrekken. Toch kan zij zich niet onttrekken aan de gedachte dat zij dit al eens eerder heeft meegemaakt, alsof het een déjà vu is. Opnieuw hoort zij dezelfde geluiden en ziet zij dezelfde gebeurtenissen van haat, uitsluiting en misplaatste beschuldigingen. Maar ook nu piept zij in stilte.
De UVA duif
Terwijl wij langs de Dam lopen, vertelt Midas over de UVA duif, die van nature een gewetenloze meeloper is. Midas grapt: “Als Hitler hier op de dam zou staan, zouden ze ook uit zijn hand eten.”
Deze duiven roeken dom naar elkaar en fladderen roekeloos rond, waardoor zij overlast veroorzaken door dom gekrijs, lawaai, schade aan gebouwen en verstoppingen van het verkeer.
Gedurende de dag vertonen zij een overwegend instemmende houding, het hoofdknikken, zoals Midas uitlegt, wat hij toeschrijft aan hun gebrek aan perceptie, waardoor zij geen diepte kunnen waarnemen. Hun beperkte cognitieve capaciteiten hebben hen vatbaar gemaakt voor externe invloeden. Hun gedrag wordt primair gedreven door de behoefte aan groepsacceptatie, wat resulteert in het herhaaldelijk uiten van identieke geluiden naar elkaar.
Deze duiven vertonen een verhoogde gevoeligheid en angst, reagerend op de geringste geluiden en elkaar aanstekend in een hysterische razernij, waarbij een gehele groep deelneemt zonder de ware aard van de situatie te begrijpen.
De grachtengordel gans
Een archetype van de onwetende stadsbewoner, beschouwt u permanent als een indringer op haar territorium. Zij zal blazen indien u te dichtbij komt, aangezien haar volledig vervreemde wereldbeeld moet worden beschermd. Zij volgt blindelings de groep, waggelt mee met de Rode lijn, onbelemmerd door enige kennis of kritisch denken, en consumeert alles wat haar wordt aangeboden. Zij spreidt haar vleugels als een spandoek waarvan zij de betekenis niet begrijpt.
Het opmerkelijke aan deze gans is dat zij van nature een vriendelijk en sociaal wezen is, maar door invloeden van de stad volledig de weg kwijt lijkt te zijn. Moeder gans sleept haar kroos mee in een bak voor zich uit als een buffer en dringt zich een weg door de menigte met hoge snelheid. Deze mentale aftakeling heeft haar een gevaar gemaakt voor haarzelf en haar directe omgeving.
Midas zegt dat biologen verbijsterd zijn door deze metamorfose en proberen de oorzaak te achterhalen. Is het angst om buiten de groep te vallen, of is zij negatief beïnvloed door haar directe omgeving? Of is de grachtengordel gans eigenlijk ook gewoon een domme gansje.
Disclaimer: Een ieder die zichzelf in deze beelden herkent, is verantwoordelijk voor zijn eigen gedrag en denken.