De sekte van de rode driehoek
Staand tussen het golvende wit blauw neurie ik mee met de eenvoudige melodieën. Een oude zangeres neemt het voortouw en zingt met kraakheldere stem de oude liederen. Ik kijk om op de hoek staan en klein groepje, een trommeltje, een megafoon en een paar vlaggen vlaggen van de sekte van de rode driehoek.
De rode driehoek die we associëren met gevaar waarschuwing maar deze rode driehoek is geen gevarendriehoek het is een wapen. Een wapen dat diep snijdt in onze empathie. De sekteleden dragen gezicht bedekkende kleding om hun door haat vervormde gelaat te verbergen. Schreeuwen leugens en haat uit pijn omdat de driehoek diep is binnengedrongen en scherpe punten steken.
De rode driehoek snijdt door onze maatschappij en laat een spoor van vernieling achter terwijl het teert op onze empathie. Hij blokkeert elke vorm van kritisch denken. Snijd door gezinnen en families hij verandert jonge studenten in zombies slaafs en gedachteloos. De scherpe driehoek verhard de vrouwen van de zachte sector in prevelende devoten. Mannen wanen zich moraalridders met de zelfde rode driehoek als een zelfkastijding. Verwarde oude mensen zitten met de driehoek in hun maag en hopen door mee te lopen dat de pijn te verdwijn.
Zoals bij elke sekte leid ook de rode driehoek richting een massa zelfmoord, niet met z’n allen tegelijk maar geleidelijk. De leden verliezen hun menswaardigheid door blind geloof in de mooi verpakte levens van de driehoek. Ze verzetten zich niet langer ze lijden aan een sociale fobie. Angstvallig klampen ze aan elkaar vast en zoeken false bescherming tegen een niet bestaand gevaar van buiten, terwijl ze het gevaar waar ze in zitten niet meer herkennen.
De gemoedelijk sfeer tussen de blauw witte vlagen staat is schril contrast met haast wanhopige gekrijs uit de megafoon en het nerveus hysterisch getrommel. De vaandel van de sekte van de driehoek lijkt meer op een witte overgave vlag. De leden staan er verloren bij alsof ze er eigenlijk niet willen zijn. Wij zetten weer in voor een nieuw lied vol hoop en plezier en kijken af en toe medelijdend over onze schouder.
Het is voorbij veel applaus en blije kreten, de aangelopen politie waarschuwt ons om alle wit blauwe en vredelievende items goed te verbergen. En terwijl de menigte elkaar uitzwaait en gedag zegt stopt er een auto op de hoek van de staat. De lieden van de driehoek geven de geleende megafoon, het trommeltje en vaandels af en ontvangen een klein bedrag elk. De afgang is compleet en ik denk bij mezelf “wellicht dat ze er een lekkere falafel van kopen”.